Januari 2024.

Januari 2024 kende voor mij twee gezichten. Blijdschap en intens verdriet. En toch wil ik januari samenvatten in één woord: Dankbaar.

Na oud en nieuw was het tijd om me te richten op 11 januari, mijn verjaardag. Ik werd 50 jaar, ik ben niet het type dat haar verjaardag grootschalige vier dus ook niet deze.

Mijn moeder was er en toen ik naar haar zwaaide toen ze in de trein op weg naar huis zat, kon ik niet vermoeden dat het de laatste keer was dat ze ooit naar mijn zwaaide.

Op 18 januari kreeg ik namelijk van mijn zus een telefoontje met de mededeling dat ze overleden was.

Diepgeschokt en in totale ongeloof gingen Patrick en ik naar Leeuwarden. Na veel geregeld te hebben was op 25 januari de dag van de uitvaart.

En toch geen rouwdienst, maar in de lijn van de wens van mijn moeder ( ze had bijna al haar wensen rondom de begrafenis en andere zaken al op papier staan)werd het een dankdienst

Dankbaar voor haar leven brachten we haar naar haar laatste rustplaats.

Nu valt alleen aan ons nog de moeilijke maar ook dankbare taak om haar huis op te ruimen. Dan sluiten we een hoofdstuk af en moeten we verder met ons leven maar wel met de wetenschap dat mijn ouders weer samen zijn.