Dag 2 blogmas.

Voetstappen in de sneeuw.

De eerste sneeuw van de winter viel ongemerkt in de nacht. Toen Nora de gordijnen open deed zag ze de verse sneeuw.

Toen zag ze tot haar verbazing voetstappen in de sneeuw die van haar huis naar het bos gingen. Nora voelde een rilling over haar rug gaan. Er was niemand zo vroeg wakker en geen mens in de directe omgeving.

Ze trok haar jas en laarzen aan en volgde de voetstappen het bos in. Hoe dieper het bos in hoe onrustiger ze werd. De voetstappen werden steeds duidelijker.  En toen zag ze het, in een open plek in het bos lag een klein doosje met een rood lint er om heen.

Ze boog voorover en pakte het doosje op.  Haar naam stond er op. Ze keek om haar heen maar nergens anders zag ze voetstappen.  Haar hart klopte toen ze snel het lint verwijderde en het doosje open maakte. Binnenin lag een oude foto van haar en haar moeder, gemaakt tijdens een winter van lang geleden . Onder de foto lag een klein briefje

‘Lieve Nora,  sommige voetstappen in het leven laten geen sporen achter in de sneeuw maar wel in ons hart. Ik zal altijd bij je zijn liefs mama.

Tranen vulden Nora haar ogen terwijl ze de foto en de brief tegen haar hart drukte. De voetstappen in de sneeuw waren verdwenen toen ze opkeek. Het waren alleen nog maar haar eigen voetstappen.

Hoewel de andere voetstappen verdwenen waren bleef de boodschap nog lang in haar hart staan.