Tussen Hemel en aarde

Tussen Hemel en Aarde – Mijn Reis naar Innerlijke Rust

Soms voelt het leven als een storm – een wervelwind van verwachtingen, emoties en verplichtingen. En toch, te midden van die storm, is er altijd een plek van stilte. Een plek waar ik mezelf weer vind. Daar begint mijn reis. Niet naar iets buiten mezelf, maar juist naar binnen.

De afgelopen maanden heb ik steeds meer de roep van mijn ziel gehoord. Niet als een luide stem, maar als een zachte fluistering. Een verlangen naar verbinding, eenvoud, waarheid. Naar leven met aandacht, met betekenis, met liefde. Ik merk dat spiritualiteit voor mij geen losstaand onderdeel is van het leven – het is het leven. In elke ademhaling, elke wandeling in de natuur, elk gesprek met een dierbare.

Mijn pad is niet perfect. Er zijn dagen waarop ik mezelf verlies in onzekerheid of oude patronen. Maar juist die momenten herinneren me eraan dat groei niet lineair is. Spiritualiteit betekent voor mij niet dat ik ‘boven’ de chaos sta – het betekent dat ik in de chaos leer ademen. Dat ik leer luisteren. En dat ik durf te vertrouwen, zelfs als ik het pad nog niet zie.

Wat me helpt? Kleine rituelen. Kaarsen branden in de ochtend. Meditatie voordat ik ga slapen. Schrijven in mijn dagboek alsof ik in gesprek ben met mijn hogere zelf. En telkens opnieuw thuiskomen in mijn lichaam, in het nu.

Ik weet dat ik niet alleen ben. Dat velen van ons op zoek zijn naar betekenis, naar balans, naar zachtheid in een harde wereld. Misschien voel jij dat ook. We hoeven het niet alleen te doen. We mogen elkaar herinneren aan wie we werkelijk zijn.

Dus als je dit leest: adem. Voel je voeten op de aarde. Sluit even je ogen. En weet – je bent precies waar je moet zijn.